Δεν έχω και πολλά χρόνια σ΄ αυτή τη δουλειά, περίπου δεκατέσσερα. Τις ατάκες που έχω ακούσει, όμως, αν κάποια στιγμή με αξιώσει ο Θεός να τις καταγράψω σ΄ ένα βιβλίο θα πέσουν τα τσιμέντα… Προημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2002/2003: Στις 13 Μαρτίου ο Παναθηναϊκός περνά από το “Άντας” στο πρώτο παιχνίδι με την κεφαλιά του Εμάνουελ Ολισαντέμπε μετά την ασίστ του Γιόνας Κόλκα. Το ίδιο βράδυ στα σχόλια στα ραδιόφωνα ακούω έναν συνάδελφο, που ανήκει αυτή τη στιγμή στη δεύτερη κατηγορία των φιρμών της δουλειάς μας, να λέει με στόμφο: “Αυτή η Πόρτο του Μουρίνιο δεν πρόκειται να πάει πουθενά. Είναι πραγματική καφετέρια”. Στη ρεβάνς της “Λεωφόρου” ο Παναθηναϊκός χρειάστηκε παράταση για ν΄ αποκλειστεί.
Την ίδια χρονιά η Πόρτο απέκλεισε τη Λάτσιο στον ημιτελικό και νίκησε τη Σέλτικ στον τελικό, κατακτώντας το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Την επόμενη σεζόν, 2003/2004, η… καφετέρια Πόρτο, που δεν θα έκανε τίποτε με τον Μουρίνιο στον πάγκο της, αποκλείει κατά σειρά Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Λυών, Λα Κορούνια για να φτάσει στον τελικό του Γκενζελκίρχεν όπου διέλυσε, με 3-0, τη Μονακό. Προφανώς ο… πόνος του αγαπητού συναδέλφου τον οδήγησε σ΄ ένα παρορμητικό συμπέρασμα, το οποίο, δυστυχώς, κανείς δεν θυμάται σήμερα. Ούτε αν το είπε, ούτε γιατί το είπε, ούτε κανείς σκέφτηκε “πόσο άσχετος ή εγκάθετος είναι;” και το είπε. Φεύγοντας από τη ρεβάνς της “Λεωφόρου” βγαίνω στον ΣΠΟΡ FM 94,6 για ρεπορτάζ και το φινάλε της κουβέντας μου ήταν: “Αυτή η Πόρτο θα πάρει φέτος το ΟΥΕΦΑ, του χρόνου το Τσάμπιονς Λιγκ και ο Μουρίνιο θα γίνει ο κορυφαίος προπονητής ποδοσφαίρου στον κόσμο”.
Προφανώς και η δικαίωση είναι περίτρανη, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. Λάθος κρίσεις θα κάνουμε και σωστές θα κάνουμε, και μέσα θα πέσουμε και έξω θα πέσουμε. Το ζήτημα είναι το κίνητρο των λεγομένων: Το αν είσαι κατευθυνόμενος από τα πάθη σου ή αν σου λένε κάποιοι τι θα πεις. Έγραψα στο facebook, μετά το τέλος του αγώνα του Ολυμπιακού με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, πώς οι Άγγλοι είναι η χειρότερη μεγάλη ομάδα που έχει πατήσει το πόδι της στην Ελλάδα τα είκοσι τελευταία χρόνια δίνοντας “μπράβο” και “συγχαρητήρια” στον Ολυμπιακό που το εκμεταλλεύτηκε κι έφτασε σε μία επιτυχία, όπως αναφέρω. Όντας από τους λίγους στην πιάτσα, που έδωσα τον “άσο” του 3,15 έχοντας στο μυαλό μου και τη σωρεία αρνητικών ρεκόρ που έχει σπάσει φέτος η Μάντσεστερ (με Φούλαμ, Νιούκαστλ, Έβερτον, Σουόνσι, Στόουκ)! Όχι λόγω Ολυμπιακού, όπως το αιτιολόγησα, αλλά επειδή όλη τη χρονιά γράφω στις “Προβλέψεις” πώς αυτή, απλώς, δεν είναι Γιουνάιτεντ. Ο Τόνι Κότι, σήμερα, μιλώντας στο Skysports τη χαρακτήρισε ομάδα Κόνφερενς!! Πού είναι η εμπάθειά μου για το αποτέλεσμα; Πώς γίνεται να είμαι εμπαθής, όταν έβγαλα λεφτά από το σημείο αυτό;
Πώς γίνεται να μην χάρηκα όταν το σκεπτικό μου για τη νίκη του Ολυμπιακού επιβεβαιώθηκε μέχρι κεραίας; 13 πάσες ο Ντε Χέα, 10 ο φαν Πέρσι στο ματς! Οι ίδιοι τύποι, λοιπόν, που χαρακτήριζαν κατά καιρούς Γιουβέντους, Άγιαξ, Πόρτο, Σάλκε, Αμβούργο καφετέριες θέλουν να πείσουν εμένα πώς η Γιουνάιτεντ είναι κάτι περισσότερο από μία φανέλα, απλώς, αυτό το διάστημα; Ακόμη και τώρα τη θεωρώ φαβορί απέναντι στον Ολυμπιακό, αλλά αυτά θα τα πούμε στη ρεβάνς. Προς το παρόν… καφετέρια η Πόρτο των back-to-back ευρωπαϊκών Κυπέλλων, κάπελας ο καλύτερος προπονητής ποδοσφαίρου στην ιστορία του σπορ μετά τον αείμνηστο Μπράιαν Κλαφ (στα δικά μου μάτια τουλάχιστον) και ομαδάρα η σούπερ Γιουνάιτεντ που οι επιθετικοί της δεν αλλάζουν παραπάνω από δέκα φορές την μπάλα στο 90λεπτο! Καλή χώνεψη το σανό…
